hey lieve mooie mensjes,

Hier weer een verhaaltje van een van de langste meiden uit zuid-amerika...

Na Aruiqipa zijn iloontje en ik naar Cusco vertrokken, dit was voor mij de tweede keer en om eerlijk te zijn was ik een beetje bang om het te linken aan mijn ziekenhuisbezoek. Maar wat bleek, toen ik er weer was voelde het eigenlijk een beetje als thuis...
De eerste avond zijn we op stap geweest, de eerste keer nadat ik in het ziekehuis heb gelegen en de eerste keer met iloontje...het was geweldig!! We zijn eerst eventjes naar de lokibar geweest (het hostel waar ik de eerste keer verbleef) allemaal bekenden gezien, echt heel leuk, daarna zijn we naar een foute tent geweest, echt enorm gelachen, gedanst en foute muziek van de jaren 90 gehoord, we voelde ons weer helemaal 16 jaar....

En toen eindelijk naar Machu Pichu...eerst naar Aqua callientes moeten reizen, dit is het dorpje van machu pichu, aqua callientes betekend warm water...haha, nou hebben we gemerkt! Regen, koud en donker...dus helaas niet in de hotsprings geweest, maar gelukkig zijn er nog meer in zuid amerika... We zijn er met de bus en trein heen gereist, het busje was een avontuur want volgens mij was de buschauffeur zat ofzo...de trein was geweldig, het uitzicht met alleen maar bergen, jungle en een enorm wilde rivier...prachtig!! In aqua callientes lagen we in ons hostel zowaar op de treinrails...we hebben vaag geslapen want de trein komt letterlijk langs je slaapkamerraam, dus we werden steeds wakker getrild...

En de dag erop, ein-de-lijk, wat heb ik daar lang op mogen wacht...Machu Pichu...
Het heeft even mogen duren voordat we iets konden zien want de mist was zoooooo dik, we konden nog net elkaar zien, dus maar even goede hoop uitgestraald, soms zagen we iets, we schrokken zelf dat er ineens een berg stond...
Maar gelukkig, de mist trok op, we hebben een tour gehad, over hoe de mensen daar leefden, hoe alles gebouwd zou zijn en hoe de inkacultuur in zijn werk ging...We hebben huisje gezien, tempels, terrassen met waar ze van alles op verbouwden...geweldig overweldigend...allemaal prachtig en soms zelf onbegrijpelijk...alle verhalen vertel ik wel als ik thuis ben, is teveel op te beschrijven...
Toen de Wayna Pichu beklommen....betekend kleine berg, nou, echt klein was ie niet...wel echt geweldig om te mogen doen, redelijk stijl, soms moest je jezelf echt omhoog duwen of trekken, maar het uitzicht, wauw!! Je kunt heel machu pichu zien....

Daarna zelf samen rondgelopen door machu pichu...tot 5 uur savonds volgemaakt, overal gezeten en genoten....Ik heb een van mn wensmuntjes achtegelaten in de tempel van de regen....Het wensmuntje van shanti...En de mooiste boodschap die we kregen op het einde, toen al bijna iedereen weg was en we de gehele dag nog geen zon gehad hadden, was zon en een regenboog boven machu pichu....adembenemend...de energie die er hangt, de sfeer, de mystery en het algehele plaatje....Ik kan het iedereen aanraden, ga erheen en ervaar!!

Na bijna stoned te zijn van de hele ervaring moesten we weer naar huis, compleet gesloopt van alle indrukken van de laatste weken hebben we in de trein en bus ( die echt te klein was trouwen) liggen slapen...

De dagen erna nog wat gerommeld in cusco, geirriteerd aangezien van alles fout ging, van internetverbinding tot boeken van tickets, tot koud water, tot meer betalen....toch erg veel kunnen lachen achteraf....

Nu zijn we in la paz, wat voor mij ook de tweede keer is...toch wel bijzonder na alles wat ik al meegemaakt heb weer terug te komen waar ik gestart ben...We zitten in Loki, morgen of overmorgen naar salar de uyuni, daarna weer eventjes terug in la paz....waar ik afscheid mag gaan nemen van iloontje en waar ik rustig zal wachten op mijn lieve vriendje, want die mag gaan vliegen over 8 daagjes :)

Reizen? Ik hou ervan!!