de dood stapt in
vandaag in de taxi terug van ons dagje naar de ruines....
na een lift van ongelofelijk aardige mensen, een man en zijn zoon denk ik...hebben ons vanaf de ruines afgezet in een plaatsje waar wij de micro ( een klein busje) wilde terug pakken naar chiclayo....allemaal lachen met de mensjes...ook de mensjes in de micro..ze wilde eigenlijk doorrijden..uiteindelijk noggehaald omdat we erachter gereden, dus toch gehaald...
gewoon een busritje dachten we....maar een klein kwartiertje later komt er een vrouw in het busje gestapt...huilend...met een kindje op haar rug en een kind in haar handen...huilen, schreeuwen...geen idee wat er hand de hand was...het kind lag levenloos in haar armen...ik dacht dat het flauw was gevallen, gerben dacht een allergische reactie...
Ze bleef schreeuwen, mijn kind heeft te lang onder water gelegen, mijn kind, mijn kind!!!
We hebben het op de stabiele zijligging proberen te leggen...reanimeren...mond op mond beademing....niks hielp...ik heb zijn polsje proberen te voelen, zijn slagader in zijn nek, zijn hartje op zij n borst...gerben heeft mond op mond beademing geven...we hebben hem in onze handen gehad...zijn handjes, zo koud, zijn ogen zover weg....compleet slap...geen rwactie niks....paniek in de bus....huilende moeder...haar bay op haar rug die ontzettend goed wist wat er aan de hand was..geen idee hoe ermee om te gaan
de dood stapt in...koud, vreselijk....machteloos en hulpeloos is wat we voelen....compassie en alles wat we wilde geven is wat we voelde voor zijn moeder...een kind van 5 jaaar oud als het niet jonger is, is van het leven beroofd...verdronken....helemaal ergens anders...iets wat wij allen niet kennen......verschrikkelijk....
een moment in mijn leven wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt...een dood kindje in mijn handen...in de armen van gerben...een moeder schreeuwend en huoend om hulp.....wat te doen?? weet jij het??? waarom weet ik zo weinig nog van miju ehbo-cursus? wat hadden we eigenlijk nog kunnen doen? niets...geen hartslag...
de moeder is op een soort tolweg overgestapt in een politieauto en met sirenes naar het ziekehuis gebracht.....gerben en ik waren beduusd...compleet verdoofd...what just happend? Is dit echt waar...is dit zonet echt gebeurd?
Terug in de stad heeft gerben het ziekhuis gebeld, om te pijlen hoe het met het jochie was....overleden...te laat...keuzes...-waren we maar net iets sneller...was de moeder maar net iets sneller.....nee, het gebeurd...deze dingen blijken alle daagse kost te zijn....voor mij niet....ik heb nog nooit een handje van een doodgaand of al dood kindje vast gehouden...nog nooit....ik heb nog nooit in de ogen gekeken van een kindje dat al zover was...nog nooit....al mijn energie naar de vraag waarom...al mijn energie naar de hoop dat het kindje niet veel pijn heeft gehad en nu ergens op een fijne plek is...al mijn energie naar de mama...die ongelofelijke pijn heeft van het feit dat ze haar kind is verloren....
waarom?....dinge gebeuren...de peruanen hier gaan er zo mee om...hij is bij god...hij is veilig en rustig nu....voor ons...gerben en mij.....de vraag, waarom te laat? waarom zo jong...waarom??......
chiclayo...blijft me vanaf nu altijd bij....
leef het leven, geniet en maak ervan wat jij wilt...het is zo voorbij....
Reacties
Reacties
Jeetje wat een inmens heftige ervaring!!!! Een kind zo klein, veel te vroeg...
Denk aan jullie.
X
Jeetje heftig verhaal! Wat zielig voor zo'n moeder. Een kindje verliezen...jazzes... Sterkte om dit te verwerken. Net wat je zegt...geniet van het leven nu het nog kan!
Wat maak jij toch veel mee op reis. Het lijkt wel alsof alles van het leven op je pad komt. Dit lijkt me zo inmens heftig om mee te maken... Neem vooral je gevoel serieus, praat en voel. Ik vind het zo knap dat je hier zo over schrijft.. Schrijven kan ook helpen. Wees lief voor elkaar. Dikke knuffel!
Hier wordt ik stil van en komen de tranen .... mooi en knap hoe je dit hebt verwoord. Wat fijn dat Gerben bij je is en dat je dit niet alleen mee hebt hoeven te maken. Ook knap dat jullie samen geprobeerd hebben te helpen... dat zegt iets over jullie samen. Deze ervaring nemen jullie mee en zal jullie denk ik nog meer aan elkaar verbinden...... leef het leven!!
Kussen en ik denk aan jullie
Heftig hoor zusje!
Jeetje wat onwijs heftig om dit mee te maken... Jullie hebben gedaan wat jullie konden.... Geef jezelf ook alle tijd om dit een plaatsje te geven.... Xx
heel erg heftig, sterkte meid! xx
Jeetje zeg wat vreselijk om zoiets te moeten meemaken iets wat je voor de rest van je leven bij je draagt xxx maar lieve buurtjes van mij ..jullie waren er voor de moeder voor het kind jullie hebben gedaan wat jullie konden (en superkeigoed..petje af) het is echt vreselijk.. en voor jullie ook omdat dit wel een enorme domper op jullie reis kan hebben maar echt jullie hebben je best gedaan xxx geniet verder ..maar verder enorm veel sterkte daar ver weg ..liefs van mij
Jeetje Jetty...ik voel wat jullie hebben gevoeld...ik heb het meegemaakt, het is zo'n verschrikkelijk gevoel ! Dit blijft altijd bij je...maar krijgt een byzonder plekje. Vergeten doe je het nooit meer....jullie hebben gedaan wat je kon doen op dat moment...ik wens jullie beide veel sterkte en dat jullie troost vinden bij elkaar en jullie weg kunnen vervolgen.
Jeetje......hier word ik stil van.......wat moeten jullie je machteloos hebben gevoeld......zoiets vergeet je denk ik ook nooit,maar dat hoeft ook niet als je het maar een plekje kunt geven,en beseft dat je niet meer kon doen dan wat je nu hebt gedaan.heel erg veel sterkte,
xxxxxxxx
Oh wat erg!! Een jongetje zo oud als onze Jelle... pffff... Een kind verliezen is ongetwijfeld het ergste wat een ouder kan overkomen en jullie hebben dit van dichtbij moeten meemaken. Heftig hoor. Logisch dat dit veel impact op jullie maakt (en zal blijven maken...) maar na alle vrolijke verhalen en mooie herinneringen is dit ook onderdeel van je/jullie reis dus geef dat manneke een mooi plekje in jullie hart. Pluk de dag!
Lieve Gerben en Jetty, geen schuldgevoelens,jullie hebben gedaan wat in jullie vermogen lag.Gelukkig zijn jullie samen om dit leed te verwerken. Reinie en ik denken aan jullie - kanjers.
Veel liefs van Pa en Reinie.
Lieve Gerben en Jetty, jeetje wat heftig, gewoon geen woorden voor.............. Heel veel sterkte met het verwerken hiervan, samen.. Dikke knuffel xx
Dit is t eerste beriht wat ik op je blog plaats;
Tijd is beperkt en t leven is je gegeven maar ook maar voor even, zoiets als dit, kan me enigsinds verplaatsen, maar ook compleet niet, lijkt me appart en enorm lastig, maar het is wel het leven, realitycheck about hoe belangrijk jouw tijd is in deze tijdslijn....
Take care, ongeluk zit in een klein hoekje, weet wie je moet waarderen en wie er voor je zal zijn, leef het leve alsof het tijdelijk is, doe je ding zoals jij wilt dat t eruit komt te zien in de toekomst, thats about it jetty, there's nothing to it, leef nu je nog leefd.
@ jouw en gerben, kusje op je voorhoofd, zal iets zijn wat je nooit vergeet, maar t vormt je leven wel in de vorm zoals t nu is, zoiets als dit ligt compleet buiten jullie handen en kunt niks meer doen als dat je gedaan hebt, take care of yourself, dat is t eenigste wat ik ff wil overbrengen :)
gr
Roy
het is toch niet allemaal mooi wat je ziet en mee maakt.
het is ook verschrikkelijk als je zoiets mee maakt.'
met tranen in mijn ogen heb ik je bericht je gelezen.
ik hoop dat ik het volgende berichtje mag lezen met trane in mijn ogen van het lachen.
tja het leven komt zoals het komt niet alles heb je in je hand dus GENIET SAMEN dikke kus
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}